Nadeelcompensatie is schade als gevolg van een rechtmatig besluit van de overheid.
Nadeel is gebaseerd op een door de overheid vastgestelde nadeelcompensatieverordening waarin besluiten en/of feitelijk handelen van de overheid is aangewezen als basis voor een aanvraag om nadeelcompensatie. Bij het ontbreken van een dergelijke verordening is het égalitébeginsel de grondslag voor de vergoeding van nadeelcompensatie. Het betreft een ongeschreven rechtsbeginsel. Dit beginsel verplicht tot het vergoeden van de onevenredige schade die rechtmatige handelingen in het kader van de uitoefening van een aan het publiekrecht ontleende bevoegdheid hebben veroorzaakt. Er bestaat alleen dan recht op vergoeding van schade indien de schade het normale maatschappelijke risico, danwel het normale ondernemersrisico te boven gaat, het moet gaan om een abnormale last. Voorts dient er sprake te zijn van een speciale last. Het betreft een beperkte groep die ten opzichte van anderen onevenredig wordt getroffen. Derhalve komt niet alle schade voor vergoeding in aanmerking. Indien de aanvraag dient te worden gebaseerd op het égalitébeginsel dan moet de schade wel kunnen worden herleid naar een publiekrechtelijk besluit van de overheid. Het meest voorkomende besluit is in dat een verband een verkeersbesluit waardoor de bereikbaarheid van bedrijven wordt aangetast.
Zoals de Afdeling heeft overwogen in de uitspraak van 5 december 2012 in zaak nr. 201112232/1/T1/A2 is het in beginsel met het oog op de uniformiteit en de voorspelbaarheid van de eventuele vergoeding van schade aanvaardbaar dat het bestuursorgaan ten aanzien van het normaal maatschappelijk risico of normaal ondernemersrisico werkt met een vaste drempel. Dat komt de rechtszekerheid ten goede, aangezien de vraag of schade buiten het normaal maatschappelijk risico of normaal ondernemersrisico valt daarmee aanstonds eenvoudig kan worden beantwoord. Het bestuursorgaan zal, als daartoe op grond van de door de benadeelde verschafte gegevens aanleiding bestaat, moeten beoordelen of deze drempel ook onverkort toepassing kan vinden in de omstandigheden van het geval. Naarmate een bestuursorgaan een hoger percentage als drempel hanteert, geldt dat er zwaardere eisen aan de motivering worden gesteld (vergelijk de uitspraak van de Afdeling van 30 mei 2012 in zaak nr. 201104496/1/T1/A2). Uit de uitspraak van de Afdeling van 24 december 2014 in zaak nr. 201402826/1/A2 volgt, dat het bestuursorgaan beoordelingsruimte heeft ten aanzien van de vaststelling van de omvang van het normaal maatschappelijk risico. Het bestuursorgaan dient de vaststelling van het normaal maatschappelijk risico wel naar behoren te onderbouwen. De Afdeling toetst deze besluitvorming op rechtmatigheid. Het betreft immers een toetsing aan het égalitébeginsel. Deze werkwijze wordt ingegeven door het feit dat bij de vaststelling van de omvang van het normaal maatschappelijk risico politieke afwegingen een rol spelen. Immers er zijn geen concrete maatstaven aan te wijzen om de vraag te beantwoorden of sprake is van een abnormale last. Bij de bepaling van de omvang kunnen verschillende juridische aspecten en andere omstandigheden van het concrete geval een rol spelen.
Indien u de mening bent toegedaan dat u voor nadeelcompensatie in aanmerking komt kunt u met ons contact opnemen.