In deze casus is onder meer de vraag aan de orde op het schadeveroorzakende planologische regime op de juiste wijze in de planvergelijking is betrokken. In relatie tot de aantasting van de privacy stelt de adviseur dat appellante niet in een planologisch nadeliger situatie is komen te verkeren. Volgens de adviseur is er vanuit het nieuw aangebouwde deel op het perceel Boelkenweg 2-4 geen relevant zicht op het perceel van appellante. De muur is uitgevoerd als een blinde muur met alleen een nooddeur. Deze deur heeft weliswaar doorzichtig glas, maar is afgeschermd door een ondoorzichtige schutting nabij de perceelsgrens. Omdat deze schutting tot de planologische mogelijkheden behoort, dient hiermee bij de planvergelijking rekening te worden gehouden. Van verminderde privacy is dan ook geen sprake.
De Afdeling overweegt als volgt.
“6.1. Over de gestelde aantasting van de privacy als gevolg van het besluit dat de realisatie van de aanbouw mogelijk heeft gemaakt, overweegt de Afdeling als volgt. De rechtbank heeft terecht overwogen dat voor de beoordeling van een aanvraag om een tegemoetkoming in planschade onderzocht dient te worden of de aanvrager als gevolg van de desbetreffende wijziging van het planologische regime in een nadeliger positie is komen te verkeren en ten gevolge daarvan schade lijdt of zal lijden. Hiertoe dient de desbetreffende wijziging, waarvan gesteld wordt dat deze planschade heeft veroorzaakt, te worden vergeleken met het oude planologische regime. Daarbij is niet de feitelijke situatie van belang, maar hetgeen maximaal op grond van het oude planologische regime kon worden gerealiseerd, ongeacht of verwezenlijking heeft plaatsgevonden. De rechtbank heeft evenwel niet onderkend dat bij de beoordeling van een verzoek om tegemoetkoming in planschade als gevolg van planologische ontwikkelingen op gronden van derden moet worden uitgegaan van de voor de aanvrager meest ongunstige invulling van de planologische mogelijkheden van die gronden (zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling van 28 september 2016, ECLI:NL:RVS:2016:2582). De SAOZ is er in haar advies van december 2014 van uitgegaan dat ook onder het nieuwe planologische regime een schutting kan worden opgericht die het zicht op de nooddeur ontneemt. Hoewel dit op zichzelf juist is, is dit voor [appellante] niet de meest ongunstige invulling van het nieuwe regime wat de vermindering van privacy betreft. In de voor haar meest ongunstige situatie is er via het in de deur aangebrachte glas zicht op het perceel van [appellante]. De SAOZ had hiermee bij haar beoordeling rekening moeten houden.”
De overwegingen van de Afdeling onderschrijf ik. Wel plaats ik daarbij de volgende kanttekening. De Afdeling gaat met tussenliggende bestemmingen deels anders om in relatie tot de meest ongunstige invulling onder het nieuwe planologische regime. Bij tussenliggende groenbestemmingen kan, overeenkomstig het hiervoor door de Afdeling overwogene, niet gesteld worden dat als gevolg van een maximale invulling van de tussenliggende groenbestemming geen zicht is op het gebied waarop de planologische wijziging heeft plaatsgevonden, omdat een meest ongunstige invulling van de tussenliggende bestemming deze doorbreking van de visuele relatie niet bewerkstelligt. Immers deze kan ook zodanig worden ingevuld dat van een doorbreking van de visuele relatie geen sprake is. Zie AbRS 6 augustus 2014, ECLI:NL:RVS:2014:2920, Coevorden en AbRS 23 maart 2011, ECLI:NL:RVS:2011:BP8754, Schinnen.
Echter deze redenering volgt de Afdeling niet in relatie tot de bebouwingsmogelijkheden op tussenliggende bestemmingen. De Afdeling gaat er dan vanuit dat deze meegenomen dienen te worden en dus de visuele relatie met gebied waarop de planologische wijziging heeft plaatsgevonden kunnen doorbreken. Dit verschil in benadering tussen gebruiks- en bebouwingsmogelijkheden en wordt niet aangegeven.
Voor meer jurisprudentie zie de kennisbank planschade van Langhout & Wiarda. Zie het trefwoord: maximale invulling nieuwe planologische regime.